Ég sé að þær Silla og Willa (Gövöð, þetta er næstum eins og Snuðra og Tuðra eða Silli og Valdi eða eitthvað...) hafa verið alveg með háu tónana á tæru á æfingunni í gær. Það sama er ekki að segja um mig. Ég lá einhvern vegin öll í grindarbotninum en langaði alveg ógurlega til að elta 1. sópraninn þarna upp í himinhæðirnar. Hlýtur að vera geggjað þarna uppi. Þó svo að ég komist svo sem oftast á þessa tóna sem mér eru úthlutaðir, í þessum kór, þá bara verð ég að fara að drífa mig í einhverja tíma til að fá aðstoð við að opna einhverjar gáttir þarna upp. Held að það hljóti að leynast nokkrir tónar þarna sem alltaf vilja vera í felum. Þá gæti ég líka kannski farið að taka almennilega undir með henni Birnu vinkonu minni sem stingur mig orðið alltaf af upp í þessar himinhæðir. Það er nefninlega fátt sem ég veit skemmtilegra en að syngja með henni Birnu. Það er mér eiginlega alveg lífsnauðsyn að fá að syngja af og til með henni, enda höfum við nú verið að gaula þetta saman frá því að við vorum smá stelpur. Verst að hún er ekki í Léttsveitinni !!! En kannski fæ ég að syngja með henni í kvöld. Hver veit. Allavega hefur hún blásið til saumaklúbbs, í kvöld, í Splitt- og spígattklúbbnum (Æ, þetta er nafngift sem of langt mál er að útskýra hér og nú). Jæja, ef ekki verður sungið í kvöld, þá verður allavega sungið í hinu árlega þorrablóti klúbbsins sem verður hér hjá mér í næsta mánuði. Og þá verður Diddi með gítarinn, Jón kannski með mandolínið, Birna á háu tónunum, Hallgrímur með gullkornin, Jónsi með dillandi hlátrasköllin og Hörður er nú alveg vís með að luma á einni góðri ræðu eða svo og við hin tökum undir eftir bestu getu í söng, hlátri og hákarlakjammsi - I love it.

Trukkarnir sveipaðir slæðum með blett í enni – ótrúlega flottar, nálgast það jafnvel að kallast blúndur. Indverskur matur og indverskur fróðleikur í bland við rammíslenskan trukkahúmorinn – Sem sagt frábært föstudagskvöld. Verst að gestgjafinn var hálf heyrnarskertur, sökum axlasíðu eyrnalokkana sem glömruðu við minnstu hreyfingu. En flottir voru þeir og það er auðvitað málið.

Síðan skemmtilegur útsölulaugardagsmorgunn með Betu, þar sem við spöruðum ótrúlega. Það var reyndar eitthvað allt annað sem rataði í pokana en við höfðum ætlað okkur en hvað um það. Fyrir mestu er að koma heim með mikið fyrir lítið.

Síðan var auðvitað góður endir á góðum degi að sjá stóra brósa hjá Gísla Marteini. Minn maður stóð auðvitað fyrir sínu eins og hans var von og vísa en ég er orðin pínulítið þreytt á Gísla blessuðum. Finnst hann hálf staðnaður í hlutverkinu; nær einhvern vegin ekki að bæta neinu nýju við – hvorki sjálfan sig, þáttinn né viðmælendurna.

Úr einu í annað

Tek undir með Sillu um það að nauðsynlegt sé að Jóhanna komi sér upp svona commentum. Mann dauðlangar oft að senda henni línu þó ekki væri nema til að segja: Til hamingju með strákinn, Rauðagerðið eða bara bjartsýnina og góðaskapið.

Það er gott að vera farin að sjá fyrir endann á asskoti strembinni viku. Það var kóræfing og fundahöld á þriðjudagskvöldið, leshringur í gær, viðtal í dag þar sem ég var rannsóknarefni fyrir eina í mastersnámi og rúsínan í pylsuendanum verður svo kvöld með Trukkunum á morgun. Og eitthvað þarf ég nú að fara að spá í það, því Carola vinkona mín gerir það ekki endasleppt frekar en fyrridaginn því nú hefur hún fyrirskipað indverskt þema.
Allamalla, þegar hún var með discoþemað þá gerði útgangurinn á mér það að verkum á okkur festist Trukkanafnið - Hver haldiði að verði útkoman í indversku þema!! Ég ætti kannski að slá á þráðinn til indversku prinsessunnar Leoncie og vita hvort nún lánar mér ekki eitthvað sexí dress. Ég myndi þá kannski standa undir því að vera sexið í hópnum!!

Annars var einhver um daginn að tala um að ef maður talaði við guð þá væri maður trúaður en ef maður heyrði í guði þá væri maður geðveikur.
Við þetta rifjaðist upp fyrir mér að fermingarárið mitt í Bústaðasókn var ég viðstödd fermingu einhverra félaga minn, svona til að vita hvernig herlegheitin færu nú fram og þá gerðist það rétt eftir að athöfnin byrjaði að kona reis á fætur frammi fyrir miðri kirkju, fórnaði höndum og hrópaði: „Ég sé guð, ég sé guð.“
Svo ótrúlegt sem það nú er þá var konan, í miklum fljótheitum, fjarlægð úr kirkjunni !!!!!!!!!!!!!

Ja, ekki er öll vitleysan eins

Hann Sveinn minn, þessi elska, er í kúrs uppi í Háskóla sem ber yfirskriftina Blogg, blogg. Þar er auðvitað verið að kryfja þetta fyrirbæri, bloggið. Eitthvað stendur það nú í fræðingunum að setja einhvern merkimiða á þessi ósköp.
Eru þetta bókmenntir eða er bloggið kannski meira svona félagsfræðilegt fyrirbæri??? Og spekingarnir velta vöngum.
Ég get svarið það að ekki er nokkur hjálp í mér því að ég veit eiginlega ekkert af hverju maður er að þessu.

Einhver erlend fræðikona heldur því hins vegar fram að þeir sem bloggi geri það til að ná sér í bólfélaga!!!
Og kæru tryggu lesendur: Beta, Birna, Carola, Silla, Willa og þið hin ef einhver eruð, ég vil því bara hafa það alveg á hreinu, að mitt ból er ágætlega skipað og þó að mér finnist þið allar/öll æðisleg þá langar mig bara ekkert til að bjóða ykkur uppí til mín :)

Treg, tregari, tregust.

Penso cheun sogno cosi non ritorni mai piú.
HVERNIG Í ANDSK... STEEENDUR Á ÞVÍ AÐ ÉG GET EKKI SAGT ÞESSA SETNINGU?
Ætli það endi ekki bara með því í vor að ég læt þessar 110 konur sem geta lært svona rullur um það að syngja þetta. Verð væntanlega að horfast í augu við það að vera eina Léttsveitarkonan sem EKKI GETUR náð þessu :(

Verð að segja ykkur frá litlu atviki sem ég varð vitni að í gær.
Við Sveinn vorum að keyra Langholtsveginn og á hinni akreininni var umferðin stopp, þar sem einhver var að hleypa út farþega og ekki hægt að komast að húsunum vegna skafla. Þegar við silumst framhjá þessum þrem, fjórum bílum sem þarna biðu í röð, sjáum við að lítill pjakkur, á að giska 4 ára, vindur sér út á milli bílanna, vopnaður forláta járnfægiskóflu, og fer af mikilli atorkusemi að hreinsa snjó af framljósum aftasta bíls í röðinni. Vanþakklátur bílstjórinn lagðist á flautuna eins og óður, en piltuinn hélt áfram eins og ekkert væri - hjálpsemin uppmáluð. Skil ekkert í manninum að verða ergilegur vegna þessa, eins og við hjónin gátum nú hlegið. Ég hugsa þó að við leggjum okkur fram um að hreinsa vel af bílnum okkar áður en við leggjum í hann svona ef vera kynni að þessi röggsami drengur yrði einhvers staðar nálægur.

Dí, haldiði að Gunnar komi ekki hér, kíki yfir öxlina á mér til að sjá hvað ég hef bloggað, og buni út úr sér tungubrjótnum hér að framan eins og ekkert sé. HVERS Á ÉG AÐ GJALDA?

Fannfergi og græni sófinn

Ég var að koma frá því að ösla fannfergið upp í hné á náttfötunum til að gefa fuglunum korn. Oh, ég elska það að sjá þá hérna fyrir utan, í einni þvögu, við að ná einhverju ofan í sig. Og þeir hafa verið orðnir langeygir eftir góðgætinu því ég var ekki komin inn úr dyrunum þegar þeir voru sestir að snæðingi. Vona bara að ketti nágrannans verði haldið inni því tilgangurinn er ekki að sjá honum fyrir fuglaforða.

Allt í einu í gærkvöldi, þegar það snjóaði sem mest, minnti snjómuggan á gluggunum mig á Brúnaveginn í gamla daga, þegar ég var barn. Þá stóð ég oft löngum stundum og horfði á umferðina fyrir utan gluggann. Það passaði að ef ég stóð uppi í græna gamla sófanum þá náði ég upp í gluggakistuna til að horfa út. Og ef ég kraup á sófabakinu gat ég legið á olnbogunum á gluggakistunni. Mest var gaman að horfa á gangandi vegfarendur. Gamla fólkið í hressingargöngu frá Hrafnistu og alla þá sem áttu erindi í Ríkið hinum megin við götuna. Kannski lá hressingarganga gamla fólksins þangað!
En stundum var snjór, upp á gluggana, sem teppti útsýnið og þá breyttist græni sófinn í trambolín (ótrúlegt hvað ég mátti hoppa í þessum sófa) eða hann varð svið þar sem ég dansaði og söng með Óskalögum sjúklinga á meðan mamma snurfusaði heimilið. Það var ómissandi að syngja með Óskalögunum og þá var græni sófinn mitt Idol-svið.

Ég var ótrúlega hamingjusamt barn og mér finnst hræðilega sorglegt að mörg börn njóta þess ekki að búa við fullkomlega tilfinningalegt öryggi og trú á að hinir fullorðnu ráði við allar mögulegar aðstæður. Mér fannst fullorðið fólk fullkomið og það varð mér hálfgert áfall þegar ég varð sjálf fullorðin og fór að átta mig á því að fullorðið fólk er margt svo langt frá því að hafa öðlast þann þroska að geta tekið hlutum af æðruleysi og yfirvegun, jafnvel smæstu hlutum. Og enn í dag, þegar á vegi mínum verður fólk sem missir sig út af smávægilegum hlutum, þá verð ég svolítið hissa.

Nú er hann Björn Logi sestur við til að æfa sig á gítarinn en hann byrjaði í gítartímum í vikunni. Og haldiði ekki að Finnur Torfi, gamli heimagangurinn á Brúnaveginum og æskuvinur Jóns Steinars sé kennarinn hans. Gaman að því.

Æ, elskurnar þarna úti, ég er alveg hræðilega andlaus þessa dagana og verð að beita mig hörðu til að setjast við tölvuna og hamra inn þessar línur. Finnst einhvern vegin að ég hafi bara ekki frá neinu að segja ... svo einfalt er nú það.

Hef reyndar verið að hugsa um það síðustu daga hvað það er gott að við vitum ekki hvaða verkefni lífið skammtar okkur á þessar leið frá vöggu til grafar. Einn daginn samgleðst maður fjölskyldu sem á von á sínu þriðja barni á sumardögum og hreinlega ljómar af hamingju.
Næsta dag er hugurinn fullur af hluttekningu með annarri samheldinni fjölskyldu sem hefur misst ungan mann í hörmulegu slysi og tilgangurinn með þessu öllu saman verður eitthvað svo óljós.
Já, það er eins gott að njóta góðu stundanna í hvert skipti sem þær gefast og muna það að hamingjan er ekki áfangastaður heldur ferðalagið sjálft.

Ég dett stundum í svona pælingar og þá verð ég að kryfja og kafa í hlutina með sjálfri mér. Þetta er sennilega sporðdrekaeðlið. En þar sem ég vil ómögulega íþyngja ykkur með þessum pælingum þá reyni ég bara að hafa hljótt um mig á meðan.

Jól í kassa

Jæja, ég komst að þeirri niðurstöðu að vonlaust væri fyrir mig að bíða eftir að bráðum kæmi betri tíð með þrek og vilja. Enda trúlegt að sú tíð haldist í hendur við blóm í haga. Því ákvað ég að stinga letinni undir koddann og taka til hendinni í dag, enda fátt ömurlegra en jólaskraut um páska, eins og ég varð einu sinni vitni að á heimili kunningjakonu minnar á djamminu í Borgarnesi í den. Svo nú eru jólin á þessu heimili komin ofan í kassa og inn í geymslu. Síðan þurfti náttúrulega að þrífa og hér á bæ er það einhvern vegin þannig að eftirjólaþrifin eru ekki minni en þrifin fyrir jól. Ég naut þó dyggrar aðstoðar húsbóndans á heimilinu og vit menn frumburðurinn kom meira að segja aðeins að verkinu. Ja, hérna, batnadi manni er best að lifa.
Annars hafa þeir verið svolítið fyndnir drengirnir um jólin. Þeir fengu smá móðurlegan pistil fyrir jól um það að jólin banki ekki bara upp á kl. sex á aðfangadag, heldur þarfnist þau undibúnings og að sjálfsagt sé að allir heimilismeðlimir komi að þeim undirbúningi,bla, bla, bla... - Kannast einhver við rulluna???? Nú þeir báru því við að þeir hefðu ekki verið beðnir um að gera neitt og sögðust bara aldrei vita hvað þyrfti að gera þegar ég tjáði þeim að það væri afskaplega þreytandi að biðja aðra um hvert einasta viðvik. Þeim var þá bent á að þeir gætu komið og boðið fram aðstoð þegar þeir vissu að nú þyrfti að taka til hendinni.
Ekki get ég reyndar hælt þeim af því að hafa haft sig mikið í frammi, en það hefur þó nægt að bauna á þá setningum eins og: „Bankar gamlárskvöld upp á hjá ykkur í kvöld?“ og þá hafa þeir komið í röð og sagt: „Mig langar að hjálpa til. Er eitthvað sem ég get gert?“Og hafa reyndar verið orðnir svolítið eins og rispaðar plötur (þið munið gömlu grammafónplöturnar) en samt alltaf fengið einhver verkefni.
Þeir verða nú trúlega búnir að gleyma þessu fljótlega en það er um að gera að njóta þess á meðan þeir spila með.

En talandi um gömlu grammafónplöturnar þá fór ein lítil 5 ára hnáta af leikskólanum hjá mér norður í land um jólin og fór m.a. á safnið um Jóhann risa á Dalvík. Nú stúlkan var auðvitað alveg furðulostin yfir því hvað Jóhann hefði verið rosalega stór og lýsti fyrir okkur skónum hans sem hún sagði að hefðu verið nr. 105 og geisladiskunum sem hefðu verið svona stórir (gerði hring með hendinni) og svartir! :)

Fyrsta vinnuvika þessa nýja árs búin og þá er bara 51 vika eftir. Þar af fara tvær í frí á Ítalíu :) ekki slæmt.
En ég er HRÆÐILEGA löt.
Ég nenni ekki að ganga frá jólaskrautinu. Nenni ekki að skrifa fundargerð fyrir Léttsveitina. Nenni ekki að taka niður af snúrunum. Nenni ekki í göngutúr með mínum ektamaka. Og nenni ekki að blogga :(

Grátlegt

Ég er alveg hræðileg kona. Haldiði að ég hafi ekki grátið og emjað af hlátri, hér alein við tölvuna, við að lesa lýsingar Carolu af ferðalagi hennar og jólatrésins í Árbænum. Guð minn góður, konan gæti verið stórslösuð eftir atvikið og ég bara emja af hlátri.

En æ, Carola mín, ég grét þó allavega - og ég skal koma og tína úr þér greninálarnar. Þarftu nokkuð spelkuna þína góðu sem ég held að enn þá hvíli hér í skúffu hjá mér og bíði eftir löskuðum ökkla?

Annars hef ég verið hryllilega lúin í dag. Held að áramótaumsnúningurinn og konfektskorturinn síðustu daga hafi sagt til sín í dag. Og ekki bætti úr skák að í gærkvöldi sat ég langan og STRANGAN stjórnarfund hjá Léttsveitinni. Þó að það sé nú alltaf reglulega gaman að hitta þessar skeleggu og skemmtilegu konur sem sitja þessa stjórn með mér þá var ég lengi að vinda ofan af mér eftir að heim var komið. En krakkakrílin mín í leikskólanum kunna sannarlega að létta mína lund og þó mér hafi fundist þau svooolítið hávaðasöm og hress í dag, þá koma þau mér alltaf í gott skap.

Nú, síðan skellti ég mér í jóga og vatt og teygði úr mér stirðleikann sem setið hefur í kroppnum (guð minn góður þetta er nú ekki réttnefni um minn gamla skrokk) síðan ég tók hálkusveifluna með mjaðmabyltunni á mánudaginn. En talandi um kroppa og skrokka. Hér í gamla daga þegar leikfimin, hjá Kristínu í Réttó, var eitt af uppáhaldsfögunum mínum þá fannst mér alltaf rosalega gaman að fara í herðastöðu. Naut þess að horfa upp eftir grönnum kroppnum, þráðbeinum upp í loftið og beygja mig síðan saman í kuðung þannig að hnén lögðust upp að eyrunum. Náði reyndar að slaka mjög vel á í þeirri stellingu.
En í dag... Almáttugur minn! Í dag var til dæmis herðastaða og HJÁLP... Þegar lappirnar voru með herkjum komnar nokkurn vegin beinar upp í loftið þá datt þriggjameðgöngumaginn á móti mér svo ég átti von á að hann slengdist í andlitið á mér. Nú og brjóstin, þið vitið, sem eru nú bara frekar lítið ógnvekjandi svona þegar þau fá að lafa sína vanalegu leið niður á naflann, lögðust eins og ósoðnir sláturkeppir upp að undirhökunum svo ég var við það að komast í alvarlega andnauð. Hvað þá þegar kom að kuðungnum og meðgöngumaginn, sláturkeppirnir og undirhökurnar mættust öll í einum punkti svo við lá að eitthvert þeirra - hef ekki hugmynd um hvert - lokuðu gersamlega fyrir nasirnar á mér sem fram að þessu höfðu þó verið fríar. Það bjargaði mér algerlega að í jógatímum þykir ekkert óeðlilegt þó fólk mási og hvási og hljómi eins og það sé að kafna því það þykir gott að treinar sér útöndunina í æfingunum. Ég er viss um að það hefur verið einhver svona Búddavaxinn, eins og ég, sem hefur fundið upp á því að það væri gott. Þökk sé honum.

Sannir vinir

Æ, hvað það yljar manni að sjá það í skilaboðaskjóðunni að maður á sanna vini sem eru tilbúnir að njóta lífsins lystisemda með manni. Takk stelpur mínar. Súkkulaði, rauðvín og félagsskapur skemmtilegra kvenna - hvers getur maður óskað sér frekar?

Annars er ég hálf lurkum lamin í dag þar sem mér tókst að taka fagurlega sveiflu í hálkunni í gær, fyrir utan leikskólann, og hafna á bakinu. Mjöðmin tók þó mesta skellinn og þar sem hún er vel bólstruð, eftir konfektát jólanna, slapp ég við teljandi meiðsl. Aðaláhyggjurnar voru náttúrulega: Guð minn góðu ætli nokkur hafi séð mig, og svo spratt maður auðvitað á fætur. Varð þó hugsað til Jóhönnu sem ekki slapp svona vel frá jólabyltunni sinni - enda ekki farin að kjamsa á neinu konfekti svona fyrir jól og hefur verið stökk eins og saltstöng þessi elska.
Niðurstaða: Betra er að borða konfekt áður en maður dettur!

Gerbreytt bloggsamfélag

Ja, hérna kæru lesendur, bloggsamfélagið hefur heldur betur fengið hressilegan liðsauka þar sem vinkona mín Carola hefur tekið við sér. Ég hlakka ótrúlega til að fylgjast með skrifum hennar - en er þó að hugsa um að fá að ritskoða pistlana hennar áður en hún birtir þá. Úff. Það slær út á mér köldum svita því það má búast við því að maður fái það óþvegið ef maður gefur nokkurt færi á sér. Nú er bara að bretta upp ermar og spila öllu því besta, sem maður hefur á hendi, út til að standa í stelpunni!

Annars hef ég hreinlega verið að drepast úr leti alla helgina og veit ekki hvernig verður að koma sér í einhvern almennilegan gír eftir að hafa snúið veröldinni alveg á hvolf frá því sem venjulegt er. Það má segja að ég hafi legið í því öll jólin. Ekki í brennivíni eins og hinir alkarnir heldur í mínu alkahóli þ.e. súkkulaði.
Í júlí s.l. ákvað ég að taka súkkulaði og gos út af mínum matseðli, en hvort tveggja heyrir til minna helstu nautna. Þetta hefur gengið svona líka glimrandi vel en ég ákvað þó að ég myndi aflétta súkkulaðigosbanninu svona rétt yfir háhátíðirnar. Og viti menn, ég hef hreinlega legið í því. Fékk eina þrjá konfektkassa og í dag tókst mér að kjamsa á síðasta molanum og koma þar með þessum freistingum út úr mínum húsum. Eina leiðin út úr húsinu var auðvitað í gegnum meltingarveg minn!!
Jæja, alltént eru birgðirnar búnar og jólin að renna sitt skeið svo nú er bara að taka á honum stóra sínum og taka þessar dásemdir aftur af matseðlinum. Maður verður nú að taka sig sæmilega út í stuttbuxunum á Ítalíu í vor. Kannski ég geti fundið mér aðrar nautnir í stað þessara sem nú eru aftur gerðar útlægar - Ætti kannski að vita hvort ég finn ekki einhverjar hugmyndir í jólagjöfina frá Snorra!!!

Annars hefur megnið af deginum farið í að vafra um netslóðir á Ítalíu til að finna skemmtilegan samastað fyrir fjölskylduna eftir að Létturnar halda aftur heim á klakann. Verst hvað það er úr miklu að velja. Annars koma tjaldsvæði og bændaþjónusta í kringum Gardavatnið sterk inn. Örugglega frekar ljúft að dvelja á ítölsku sveitasetri - flatmaga á sínu bikiníi (eftir langt súkkulaðibindindi) og sötra ítalskt rauðvín. Ummm...
Ætti kannski að kaupa mér kort í þessa glæsilegu líkamsræktarstöð í Laugardalnum sem við fórum að skoða í dag. Æ, nei ég kæmi örugglega til með að dvelja mest í böðunum þar sem sæðisskreyttar veggflísar skreyta veggina eða í lazy boy stólunum sem eru þar umhverfis flöktandi arineld.
Æ, nei annars, læt bara jógað mitt og göngutúrana duga og kaupi mér svo víða mussu áður en ég fer til Ítalíu ef það dugar ekki.

Sérstaklega ætlað Fjarkanum

Alltaf hressilegt að fá orðsendingu frá Trukki númer fjögur - Þaðan er ekki að vænta neins fagurgala heldur hlutirnir nefndir sínu rétta nafni. En, elsku kerlingin, farðu nú ekki að opinbera lesti mína hér á síðunni - það yrði eins og Opinberun Hannesar og Guð forði mér frá því. Ég vil endilega halda í glansmyndina svona eitthvað fram á nýárið - Það er nú samt voooððða gott að hafa þig í vinahópnum og gefur manni von um að maður sé ekki alveg eins ferkantaður og maður hefur haldið.

Fyrirgefiði kæru blogglesendur hvað ég hef verið ódugleg við bloggið. Einhverra hluta vegna hefur blogg-andinn bara yfirgefið mig. Hann hefur sennilega vikið fyrir anda jólanna og kemur þá væntanlega aftur þegar sá síðarnefndi dregur sig í hlé.
Þið eruð kannski orðin leið á að lesa alltaf um það hvað allt er skemmtilegt og yndislegt í lífi mínu, en sorry, áramótin fóru í þann flokk líka! Ég dottaði reyndar yfir áramótaskaupinu, slíkt og þvílíkt hefur nú bara aldrei hent mig áður, og ég veit ekki hvort það segir meira um mig eða skaupið - það er ykkar að dæma.
Annars er það einhvern vegin þannig um áramót að maður horfir um öxl til liðins árs og svo beinir maður sjónum fram á við til þess sem er framundan. Hér á heimilinu hefur skapast sú skemmtilega hefð að hver fjölskyldumeðlimur skrifar örlítinn annál í sérstaka áramótabók. Þetta eru níundu áramótin sem við gerum þetta og núna strax er bókin orðin ómetanleg heimild um það sem á daga okkar hefur drifið og þar skiptast auðvitað á skin og skúrir. Á þessum árum höfum við séð á bak þremur nákomnum ættingjum og lestur bókarinnar færir minninguna um þau alltaf nær okkur. Bókin er líka skemmtileg heimild um þroska strákanna og þróunina í því sem þeim hefur þótt markverðast frá ári til árs.

Áramótaheitin að þessu sinni, verða ekki tíunduð hér en vonandi verða þau einhvern tíma að veruleika svo frá þeim megi skýra.

Á morgun, bíður fyrsti vinnudagur nýs árs og verður væntanlega með rólegra móti þar sem mörg barnanna verða í fríi. En annaðkvöld eigum við hjónin heimboð hjá Birnu og Didda og verðum þar í góðum félagskap Heiðu og Jóns.
Ég þarf eiginlega einhvern tíma að segja ykkur frá þessum tvennum hjónum sem eru mínir kærustu vinir og hafa haft mikil áhrif á mig í gegnum árin.
Er ekki gamalt máltæki sem segir: „Sýndu mér vini þína og ég skal segja þér hver þú ert.“
Mig langar sannarlega til að sýna ykkur akkúrta þetta fólk og vona að mér hafi tekist að tileinka mér eitthvað frá því.

Gleðilegt ár öll.