Undarlegt hvernig hlutirnir eru stundum. Ég hef ekki þurft að nota heilsugæslustöðina í mörg ár og svo allt í einu er fjölskyldan orðin þar daglegur gestur. Ég fór sem sagt með Björn þangað í morgun, til að vita hvort ekki væri hægt að rífa úr honum þessa kveisu og þá kom í ljós að hann var með bullandi Strepta-"kokka" sýkingu. En nú er kallinn komin á lyf og verður fær í flestan sjó á Ítalíu.

Skrapp til Oddu sem ákvað að ekki væri vert að gera mig hávaxnari en ég þegar er heldur athuga hvað ítalskur sumarhiti geti gert fyrir mig. Annars skilst mér að það borgi sig að setja regnhlífina og regnstakkinn með í töskuna. Spáin ekki alveg sól og blíða upp á hvern dag.

En ekki meira í bili - þarf að búa í haginn fyrir ábúendurna sem hérna verða á meðan við verðum úti. Gott þegar fólk fer í framkvæmdir hjá sér á meðan maður er fjarri - þá getur maður slegið tvær flugur í einu höggi. Veitt þeim húsaskjól og verið nokkuð öruggur um sitt.
Yfir og út - Gunnar var að poppa inn á msn-ið.

Guð minn góður!
Björn Logi að rjúka upp í hita og höfuðverk og Ítalía handan við hornið...

Og Særún er full !

Grillveislan gekk glimrandi í sólskininu og börnin voru frábær. Mættu með blómvönd og fallegt kort og gæddu sér á pylsum, ís og rabbarbara úr garðinum. Nú er formleg útskriftin þeirra úr leikskólanum á eftir og ég myndi ekki sleppa því að vera þar fyrir nokkurn hlut.
Gullkorn: Þau voru í gönguferð og ein lítil fimm ára vildi leiða einhvern fullorðinn. Hún setti stút á varirnar og sagði óánægð: „Ég vil leiða einhvern - og Særún er full!“ (átti við að Særún leiddi önnur börn á báðar hendur).

Nú eftir að gestirnir kvöddu skrapp ég svo í tog til Oddu og veit að ég hækka áreiðanlega um nokkra sentimetra fyrir Ítalíuferðina með þessu áframhaldi. En kvarta ekki því ég ætti þá að sjá vel til Jóhönnu yfir stallsysturnar, úr öftustu röðinni, þar sem minn staður er yfirleitt.

Eftir togið fór ég svo á hárgreiðslustofuna og skemmdi ávinning togsins vegna þrjósku og hégómagirni, þar sem ég kaus frekar að harka af mér og halla mér aftur á bak að vaskinum en húka á hnjánum með rassinn framan í gesti og gangandi, á meðan á hárþvottinum stæði. Reyndar var fyrst eins og þetta yrði allt í lagi en með öllum þessum þvotti, næringu og höfuðnuddi, sem mér finnst venjulega algert æði, varð þetta hálfgerð kvöl og pína. Nú ég var að taka afleiðingunum það sem eftir lifði dags og mætti á þennan líka skemmtilega fund vegna Ítalíuferðarinnar öll stirð og snúin.
Já, segið það bara: „Mér var nær!“

Útskrift og kóræfing í hör-mungunum!
Yfir og út.

Bankaræningi, moviestar og pylsupartý.

Guvuð -Haldiði ekki að axar-vopnaði bankaræninginn hafi bara verið rétt á hælana á okkur hjónum, í bankanum, á föstudaginn og litla frænka orðin moviestar og allt !!!
Dísus, það mætti halda að maður byggi í hinni stóru Ameríku, þar sem svona hlutir eru víst daglegt brauð, þ.e. bæði bankarán og filmstjörnur, en ekki hér heima á litla Fróni.

Annars verður morgundagurinn annasamur og örugglega bráðskemmtilegur þar sem ég á von á sérlega góðum vinum mínum í heimsókn. En það eru börnin mín 19 á Hofi, í fylgd þeirra Særúnar, Gróu, Völu og sennilega Hildar líka. Hlakka mikið til að taka á móti þeim og vona að veðrið leiki við okkur svo við getum grillað pylsurnar 50 sem bíða núna í kælinum og sleikt síðan bæði sólskinið og íspinna í eftirmat.

Í rigningu ég syng!

Var að spjalla við frumburðinn á msn-inu og þar rigndi líkt og hér. Hann dásamaði rigninguna í hitanum og var ákveðinn í að verða gegnblautur og fara svo heim á hótel í sturtu. Kannski að hann sæki þetta til ömmu sinnar blessaður, því mamma elskaði rigningu. Hún þoldi hins vegar mjög illa sól og mikinn hita. Einu sinni þegar ég var svona 15 eða 16 ára hafði verið mjög gott veður og svo kom þessi líka rosa góða rigningaskúr. Og hvað haldiði að mín hafi gert?? Hún skellti sér í sundbol og fór út á svalir að njóta rigningarinnar. Ég skammaðist mín auðvitað hræðilega og var dauðhrædd um að einhver sæi til hennar. En hún sagðist sko alveg mega fara út á svalir í sundbol í sínu uppáhalds veðri eins og aðrir. Sem var auðvitað alveg rétt. Já, hún var oft skemmtileg kelling hún móðir mín.

Annars stendur til núna að rjúka af stað og bjarga málum, þar sem það uppgötvaðist í gær að vegabréf bæði Sveins og Snorra eru útrunnin.

Og að lokum: Ég er öll að hjarna við en verð þó ekki ´sett á númer´ aftur fyrr en eftir Ítalíuferð.

Draumur í dós

Alveg er það nú draumur í dós að eiga svona margar góðar vinkonur. Maður fer bara á smá bömmer í beinni, á blogginu, og þá hringja þær allar þessar elskur eða senda tölvupóst. Takk ljósin mín. En ég er eiginlega með móral yfir að tónninn hafi verið eitthvað mjög niðurdreginn en þið megið vita það elskurnar að það er sko allt í stakasta lagi með mig og þetta er bara barlómur sem maður á náttúrulega bara að stinga niður í skúffu og ekki láta nokkurn mann sjá. Og það hef ég sem sagt gert og „smæla“ nú framan í heiminn af því að heimurinn „smælar“ framan í mig. (Broskall)

Frekjustampur á fimmtugsaldri

Ég hef alla tíð dáðst að því hvernig foreldrum mínum tókst að ala þetta örverpi sitt, sem er jú ég, upp án þess að gera það að frekri dekurrófu. Svona eftir það sem á undan var gengið í þeirra lífi. En svo kemst ég að því, þegar ég er komin á fimmtugsaldurinn að það er akkúrat það sem ég er - þ.e. dekurrófa og frekjustampur. Þegar hlutirnir ganga ekki alveg eftir mínu höfði þá fer ég svolítið á límingunum, satt að segja. Eitt af því sem ég þoli verst af öllu er að geta ekki mætt í vinnuna mína. Ég hreinlega þoli það ekki. Hugsið ykkur, samstarfsliðið gæti komist að því að ég er ekki ómissandi. Óþolandi!
Ég var tiltölulega sátt við að gefa þessu fjárans brjósklosi tvær vikur í veikindafrí - svona úr því ég þurfti að vera að álpast til að „detta svona í það“ - því það má víst segja að það hafi verið akkúrat það sem gerðist - Ég hafi dottið í brjósklos! En svo þegar tíminn virðist ætla að verða lengri - án þess að maður viti nákvæmlega hve langur - þá fer ég á bömmer. Og ég sem hélt að ég væri líka tiltölulega æðrulaus manneskja. En sem sagt: Þarf að yfirfara sjálfsmyndina algerlega , miðaldara konan. Já, svo lengi lærir sem lifir.
En hef annars undið úr gólftuskunni frá því í gær og hún þornar óðfluga í hægum andvaranum og veit að farartækið - asskotakornið, það er ekki svo gamalt - kemst á númer innan tíðar:)

Líður eins og illa undinni gólftusku þessa stundina. Svefnlítil nótt og búið að taka mig af númerum eins og bóndinn segir, þ.e. ekkert í vinnu meira, þessa vikuna allavega. Er hundfúl yfir þessu en get víst lítið að gert. Reyni bara að hugsa um Ítalíu og suðræna sól.

Asskoti sem mig langar orðið til að sigla. Þetta er auðvitað ekki hægt, skútan búin að vera á floti í margar vikur og ég ekki farin að fara út úr hafnarkjaftinum. Hef ýmist ekki verið í formi til þess eða fundist ég þurfa að sinna einhverju öðru. Eins og þess bévuð heimilisstörf hlaupi nú undan manni. Í gær var ég alveg á því að nú myndum við hjónin skella okkur á smá skerjaskrölt. En nei, nei, þá var próflestur hjá örverpinu og ég ætlaði rétt sem snöggvast að líta yfir efnið með honum en sat föst í því feni allan daginn. En ég er líka miklu nær í dag um himingeiminn, reikistjörnurnar og allt sem þeim fylgir; veðurfar og þróun lífs á jörðinni. En mikið fjári finnst mér þetta námsefni 11 ára krakka vera þungt - ég átti fullt í fangi með þetta. En hvað um það, pilturinn kom allavega alsæll heim úr prófinu og sagðist hafa rúllað þessu upp. Við sjáum hvað setur.

En Silla mín, þú kvartar yfir bloggleysi hjá liðinu um helgina. Það er bara af því að það gerðist asskotann ekki neitt.
Jú, fór reyndar í notalegt búðarráp með Betu á laugardaginn og nú er þungu fargi af mér létt. Ég get óhrædd verið á mínum Hagkaups-undirfötum á Ítalíu því Beta tekur að sér nærfatasenurnar - hún á frambærilegt dress. Og ég gæti trúað að fleiri en ég önduðu léttara núna.

Nú og Frakkinn minn er alsæll í sólinni í Montpellier. Lét flytja sig í léttari hóp og nú gengur allt eins og smurt.

En að lokum. Einn kemur þá annar fer. Um sama leiti og verið var fylgja Vidda, bróður hans Lúlla vinar míns, til grafar fékk ég þær fréttir að hún Kristín æskuvinkona mín væri orðin amma. Til hamingju Stína mín.

Fjölþjóðlegt blogg

Flott hljóð í þeim franska í dag. Nú er mesti brattinn að baki (fyrsta skólavikan)og bara aflíðandi halli framundan þangað til kemur að blússandi salíbunu á Ítalíu, með eilífri skemmtun og sælu. (Verð að læra á þessa broskalla!) En minn, hefur semsagt beðið í flutning í léttari hóp eftir helgi og það verður gert. Ég hallast nú að því að það hafi verið eitthvað bogið við þessa niðurröðuní hóp. Hann átti, í morgun, spjall við fimmtugan Ástrala sem er með honum í hóp og sá hefur búið í Frakklandi í 2 ár en er að „fínisera“ frönskuna af því að hann er að taka að sér verkefni í Norður-Afríku þar sem eingöngu er töluð franska.
Sé ekki alveg að þeir geti verið á sama stigi í frönskunni - en ég er náttúrulega ekki frönsk heldur frónsk :o)

En að allt öðru. Nú er ég að verða svo asskoti góð í handleggnum að ég fer að vinna eftir helgi. Ég er satt að segja farin að sakna krakkanna „minna“. Þau eru svo ótrúlega flott og dugleg.
Fór með þau um daginn í heimsókn í Alþingishúsið - áður en fjölmiðlafrumvarpið kom til umfjöllunar - og þau stóðu sig svo vel að ég var að rifna úr monti. Vissu alveg hver það var sem stóð svo spengilegur á málverkinu: „Jón Sigurðsson“ hljómaði í kór. Og hvenær haldiði að hann hafi átt afmæli? „Á 17. júní“.
Sko örugglega flottustu börnin í bænum og margir verðandi þingmenn í hópnum - og það meira að segja málefnalegir skal ég segja ykkur!!!
Og á Austurvelli sögðu þau: „Ingibjörg, viltu aftur segja okkur söguna um landvættina?.“ Og hvernig getur maður annað en orðið við slíkri bón - jafnvel á miðjum Austurvelli. Svo þau settust við styttu Jóns Sigurðssonar og hlustuðu á ævintýrið um landvættina og virtu þá um leið fyrir sér utan á þessu merkilega húsi sem þau höfðu verið að heimsækja.
En þær höfðu gaman af því samstarfskonur mínar að á meðan leikskólahópurinn hlustaði andaktugur á, sat hópur af menntaskólastelpum á bekk hjá og hlustuðu ekki minna andaktugar. Stöllur mínar voru vissar um að nú færu þær beint upp í MR og brilleruðu á söguprófinu því nú hefðu þær loksins fengið þessa frásögn á skiljanlegu máli - leikskólamáli.

Og svo fer maður bara að spá í útbúnað fyrir Ítalíu. Manni veitir sennilega ekki af að vera tímanlega. Ég meina þetta verður flókin pakkning.
Nr. 1: Pakka fyrir kvikmyndastjörnuna - ég meina vika á tökustað þarfnast nú undirbúnings. Maður þarf t.d. að spá í hvort bikinýið sýni nógu mikið til að maður nái brúnku en hylji samt nógu mikið til að kvikmyndaheimurinn fái ekki áfall yfir meðgöngumaga á fimmtugsaldri. Og svo öll selskapsdressins - dísus!
Nr. 2: Pakka fyrir fjóra í viku útilegu. Þið vitið tjald, svefnpokar og allur pakkinn. Passa að þeir fari ekki með alltof mikið - það bara kemst ekki í bílaleigubílinn - en samt nógu mikið til að vera ekki eins og útigangsmenn ef þeir skildu óvart verða á vegi kórsins og lenda á mynd. Ég meina stuttbuxur sem maður hefur þvælst um í tjaldútilegu í vikutíma GETA virkað sooldið sjúskaðar á hvíta tjaldinu.

En - mi scusi - nú er þetta orðið alltof langt og engin nennir að lesa - svo
yfir og út í bili.

Var á msn-inu að spjalla við fransmanninn minn. Æææ, hann er sooldið einn núna og finnst skólinn erfiður. Ég hugsa að hann hafi verið örlítið of duglegur í skriflega stöðuprófinu. Kannski getur hann fengið sig færðan í léttari hóp, mér finnst að hann ætti að athuga það.
En minn maður er samt auðvitað ákveðinn í að klára dæmið - en dæmalaust verður gott að knúsa hann á Ítalíu eftir 16 daga (Hér myndi ég setja inn broskall ef ég kynni).

Ég sé í Skjóðunni minni að lesendahópurinn minn er bara asskoti góður - Verst ef maður verður svo öflugur að það verður sett á mann frumvarp! (Annar broskall)

En ég skora á ykkur sem ekki eruð komin í bloggliðið að leggja bara á djúpið. Þetta getur verið svo skrambi gaman. Nú og svo þegar manni fer að finnast að maður sé með allt sitt úti á tröppum og langar svolítið í felur, nú þá bara tekur maður bara pásu og bakar sínar bollur eins lengi og manni hentar.

Tveir lesendur !

Svo sem engar fréttir í dag nema þær að tveir lesa bloggið mitt og virðist líka það vel þar sem heimsóknir inn á það í dag eru um 20. Veit reyndar að auk þessara tveggja líta Silla og María stundum við og svo vinkona mín Carola. Ef ég gef mér að þær hafi allar litið inn einu sinni í dag, auk þess sem ég hef sjálf kíkt inn þrisvar (græðgi í komment), þá eru Beta og Willa, þessar einu sem þora að gangast við lestrinum, sennilega svo tryggir lesendur að þær líta inn sjö sinnum á dag. Hér eftir verða því skrifin helguð þeim - Mínar konur!!

Annars er svo sem ekkert að frétta annað en það að það er saumaklúbbur hjá Helgu í kvöld og það verður gott og virkilega þarft að hitta stelpurnar. Ég veit að það verður margt að spjalla enda margt verið í gangi hjá vinahópnum sem gott verður að kryfja meðal góðra vina.

Slá í gegn - slá í gegn...

Ég hef alltaf vitað að það kæmi að þessu - þið vitið - að ég yrði uppgötvuð, fræg og stórt númer.(Nei, ég er ekki að tala um fatastærðir!)
En núna er sem sagt komið að því. Nú liggur heimurinn fyrir fótum mér (og nokkurra annarra kvenna en þær eru nú algert aukaatriði í þessu dæmi.)
Ætti ég að vera með kolluna - næði þá kannski Júlíu, vinkonu minni, Roberts eða á ég bara að skapa mér minn eigin stíl og vera með kragann??
Æ, ég spyr stílista kórsins.

En allavega fín og viðburðarík kóræfing og leggurinn þ.e. handleggurinn svona skrambi fínn. Bara léttur fiðringur, sem gat nú allt eins stafað af fréttunum :). Og Silla búin að lofa að blogga í kvöld - kíki við hjá henni áður en ég skríð í rúmið til að sjá hvort hún hefur ekki staðið við það.

Og ein bón til ykkar kæru lesendur - Fékk reyndar þessa hugmynd hjá honum frænda mínum - en alltént, eruð þið ekki til í að setja í Skjóðuna nafnið ykkar. Kennitölur og bankareikningar óþarfir - Bara nafnið ykkar svo ég sjái hverjir eru að lesa þetta pár mitt.

Og að lokum: Ég er alveg hætt að botna nokkuð í þessum kvennamálum hans sonar míns. Sé ekki betur en hann sé með ástarjátningar út og suður á blogginu, sem hinar og þessar stúlkur (og drengir líka) taka til sín. Og svo er hann með þrjár sænskar í takinu þarna úti í Frans - Guvuð, hvaðan ætli drengurinn hafi þetta? Mér er best að drífa mig inn og athuga hvort minn er ekki örugglega á sínum rétta stað.

Yfir og út - a presto.

Fréttum að handan var aflýst á elleftu stundu. Ég og mín tengdamóðir sestar út í bíl þegar „vinur“ minn Magnús hringdi og sagði að tíminn yrði ekki. Ég varð pínu fúl - ekkert mikið - en pínu þar sem þetta er eiginlega í þriðja sinnið sem ég lendi í þessu. Fyrir tveimur árum ætlaði ég til Láru Höllu og fékk tvisvar bókaðan tíma en í hvorugt skiptið varð af honum. Í annað skiptið var ég sest út í bíl þegar honum var aflýst en í hitt skiptið var ég mætt á staðinn. Konan vill greinilega ekki flytja mér fréttir að handan! En hún hefði fjandakornið getað hitt Lollu - hún er nú fastagestur.

Var að tala við Frakklandsfarann og tíminn í morgun gekk svona glimrandi og hann að læra á umhverfið og allt í ljóma. Eintóm sæla þar.

Sveinn lét skoða bílinn eftir áreksturinn um daginn og hann er svo illa farinn að trúlega svarar ekki kostnaði að gera við hann. Það skildi þó ekki fara svo að áreksturinn yrði til þess að við losnuðum við þetta franska mánudagseintak sem hefur verið að hrella okkur með ýmsum minniháttar ...

Verð að hætta Gunnar er á msn-inu.

Fréttir að handan

Jæja, ýmislegt á döfinni í dag þó svo eigi að heita að maður sé í veikindafríi.
Björn fór að Úlfljótsvatni í gær með skólanum og kemur til baka í dag en Snorri er að fara í síðasta alræmda/samræmda prófið á eftir og fer síðan í spennandi reisu með skólanum.
Nú svo ætla ég að sinna henni tengdamóður minni svolítið í dag. Henni er alveg nauðsynlegt að fá með reglulegu millibili fréttir að handan og það ætlum við sem sagt að gera núna á eftir en við eigum tíma hjá Láru Höllu núna fyrir hádegið.
Það er ótrúlegt hvað þessar heimsóknir til miðilsins eru tengdamóður minni mikilvægar - og svo talar hún um það sem þar kemur fram eins og staðreyndir næstu mánuðina á eftir t.d. „Að hugsa sér að hann pabbi skuli vera í því að taka á móti þarna uppi - hann sem var svo lítið fyrir að vera svona útá við“.
En er þetta ekki yndislegt, að geta farið í svona heimsóknir - fengið upplýsingar - sannar eða lognar, það er ekki mitt að dæma um það og vera svo rólegur yfir sínum þangað til kemur að næsta fundi. Mér finnst þetta frábært og í dag ætla ég sem sagt með henni en annars hefur hún Þurý svilkona mín séðum þennan pakka. Synirnir eru ekkert sérlega spenntir fyrir að mæta á svona svo nú er komið að mér. Og svei mér þá ef þetta getur ekki bara orðið svolítið forvitnilegt. Hún, þ.e. Lára Halla, getur kannski sagt mér að ég fari í nám næsta vetur. Ég fékk alltént bréf uppá það í gær frá Kennó að ég fengi inni í framhaldsdeildinni í haust, í nám sem ber þá virðulegu yfirskrift: Stjórnun menntastofnanna :) Já, haldiði að maður sé ekki að verða forframaður!

Og að lokum: Allt gott að frétta af Gunnari - Stendur sig með stakri prýði þó mig gruni að þetta sé hálf einmanalegt svona ennþá. Hann er ekki alveg týpan sem rýkur í að spjalla við næsta mann.En hann skoðaði sig svolítið um í gær og leist vel á sig.
En mikið verður gott að hitta hann á Ítalíu í lok mánaðarins :o)

Drengurinn hólpinn

Jæja, þá er drengurinn hólpinn. Held að ég hafi verið öllu meira á nálum yfir málum en hann í dag.
En hann vaknaði fyrir allar aldir (að okkar tíma) og arkaði með sinn bakpoka til skólans í stöðupróf sem hófst þar kl. 8. Honum finnst hann náttúrulega ekkert kunna, geta eða skilja í hópnum sem honum var úthlutaður - en er náttúrulega útkeyrður eftir erfiða daga og mikla spennu og óvissu.
Komst loksins inn á heimavistina eftir hádegi í dag. Þarf reyndar að ferðast með sporvagni til og frá skólanum en er alsæll með aðstöðuna og talar reyndar um að þetta sé frekar hótel en heimavist og meira íbúð en herbergi. Þeir hafa kannski sett hann á hótel í stað heimavistar - öðru eins virðast þeir hafa klúðrað í sambandi við móttöku drengsins. Voru bara alveg hissa í morgun á því að hafa ekki fundið hann í gærkvöldi en ÓÓÓ! bréfið sem átti að senda honum, með leiðbeiningum um hvar gistingin væri lá þá bara enn í umslaginu á skrifstofunni hjá þeim. (Guðmundur illi var áreiðanlega forfaðir þeirra (Védís skildi þennan!!))
Og það er þá bara gott á þá ef þeir hafa óvart bókað hann í fínni gistingu en til stóð. Njóttu bara Gunnar minn.

Yfir og út!

Mamma í rusli

Ææ, elsku kallinn minn, er ekki kominn inn á sína heimavist í Montpellier eins og til stóð.
Í stuttu máli:
~Gekk ágætlega í lestarferðunum nema síminn hans varð rafmagnslaus og hann þess vegna ekki í neinu sambandi við okkur.
~Kom til Montpellier þar sem enginn í upplýsingaborðinu virtist kunna orð í ensku og minn auðvitað ekki sleipur í frönskunni ENNÞÁ.
~Reyndi að taka leigubíl að skólanum en bílstjórarnir neituðu að keyra hann af því að þetta væri svo stutt. (ER EKKI Í LAGI MEÐ ÞETTA LIÐ??)
~ Reyndi að spyrja til vegar - villtist - en fann að lokum skólann - en þar var ekki sálu að finna, bara dimma ganga og að lokum tilkynning um að skrifstofan yrði opin í fyrramálið.
~Enga heimavist að sjá eða nokkurn hlut.
~Minn inn á netkaffi til að tékka á hvort skólinn hefði sent honum póst um að þetta væri ekki hentugur komutími - Enginn póstur!
~Til baka í átt að lestarstöðinni þar sem hann fann loksins hótel sem hann gat trillað sér inn á og fengið herbergi til morguns og þá - loksins þá - gat hann stungið símanum í samband og hringt í okkur - sem vorum satt að segja að verða ansi langeygð eftir fréttum af piltinum.

Ef ég hefði lent í þessum aðstæðum hefði ég staðið skælandi fyrir utan skólann þangað til einhver hefði komið og bjargað mér. En það er einmitt munurinn á mér og syni mínum - Ég er ekki hetja en ÞAÐ ER HANN!!!!!

LOVE YOU GUNNZZO!!

Í dag er ég glaður...

Já kæru vinir drungi og þungi hafa fokið út á hafsauga og ég að verða eins og ég á að mér í geðinu. Held svei mér þá að ég hafi verið með vott af fráhvarfseinkennum eftir þennan fjárans Diazepam skammt sem ég var á. Þess var einmitt getið í manúelnum að maður gæti fundið fyrir slíku, jafnvel eftir skammtímanotkun. Blessunarlega gott að vera laus við þann fjanda enda fór það ógurlega í taugarnar á mér að vera svona sljó og rugluð - eða það er að segja sljórri og ruglaðri en venjulega - mátti hreinlega ekki við því.

Og nú er Gunnar sestur upp í lest á leið til France og verður kominn inn á sína heimavist einhverntíma í kvöld.

Annars skruppum við hjónin niður í skútu í morgun til að ganga frá björgunarbátnum - eða þ.e.a.s. Sveinn gekk frá honum á meðan ég naut þess bara að vera um borð. Og haldiði ekki að krían hafi ekki bara verið mætt á svæðið en við höfum verið að bíða eftir að sjá til hennar því það er alltaf töluvert af henni í kringum afleggjarann niður að smábátahöfninni og núna í morgun var allt í einu krökkt af henni yfir hausunum á okkur. ER ÞÁ EKKI SUMARIÐ BARA KOMIÐ??

Jæja, en í dag er mæðradagurinn og það hlýtur að eiga líka við tengdamæður svo nú ætla ég að fara að huga að kjúklingabringunum sem ég ætla að grilla ofan í hana og heimilismennina mína Í NÝJA GRILLSKOTINU MÍNU núna í hádeginu.
Það má fjandakornið ekki minna vera en að maður gefi henni eitthvað að éta.

Funheitt grillskot

Dí, hvað grillskotið mitt er flott. Ég er alsæl með útkomuna og sé fyrir mér marga ljúfa stundina í þessu skoti - yfir góðri steik eða hreinlega bara í algerri leti.

Opna húsið í leikskólanum gekk glimrandi vel og þangað komu margir góðir gestir. Ég fékk reyndar svolítið skondna heimsókn þangað, með óformlegu atvinnutilboði og alles en tókst á nokkuð penan hátt að loka þeirri umræðu enda finnst mér það vægast sagt taktlaust að labba sér inn á vinnustað einhvers til að viðra það við hann að hann geti fengið vinnu annars staðar.
Eftir opna húsið bauð Merlíta, samstarfskona mín, upp á frábæra máltíð frá heimalandi sínu Filippseyjum og síðan beið þeirra Hofgyðja óvissuferð sem ekki á að ljúka fyrr en einhverntíma í kvöld. Ég hins vegar hélt heima á leið orðin frekar lúin í mínum armi, þrátt fyrir að hafa haldið hinni virðulegu forsetastöðu á hendleggnum allan morguninn. Þær lofuðu mér því að þær myndu kjósa mig ef ég færi í framboð, þó ekki væri nema vegna virðuleikans. Alltaf gott að eiga nokkra stuðningsmenn í bakhöndinni svona ef til kæmi:)

Við höfum verið í svolitlu sambandi við Gunnar í dag og af honum er allt gott að frétta þó smávægilegir hnökrar hafi komið upp. Hann er búinn að vinna úr þeim öllum og ferðaáætlunin á morgun breytist örlítið hjá honum. Hann sleppir viðkomunni í París en fer með lest til Lille sem er norðarlega í Frakklandi og svo þaðan áfram til Montpellier.
Hann virðist ætla að klára sig af þessu með stakri prýði pilturinn og það er frábært.
En nú er laugardagspizzan tilbúin í ofninum svo ég kveð í bili.

Að létta lundina

Mikið asskoti er ég eitthvað þung þessa dagana - og þá er ég ekki bara að tala um vigtina.
~Ég sem elska vorið og björt kvöldin; sönginn í Lóunni og Hrossagauknum sem er sannarlega ósínk á sönginn hérna í kringum mig.
~Elska það að fylgjast með gróðrinum vakna til lífsins og hann er sannarlega snemma á ferðinni þetta árið.
~Finnst alltaf svo frábært þegar losnar aðeins um stíft vetrarstarfið í vinnunni og börning geta farið að hlaupa léttklædd út í vorið.
~Og upplifi alltaf þvílíkan létti þegar strákarnir komast í skólafrí og ég get hætt að jagast í þeim út af heimalærdómi alla daga.
Já, allt þetta er einmitt að gerast þessa dagana og samt er ég eins og slytti.

Já, gamla mín nú er bara að rífa sig upp úr sleninu og fara að gleðjast yrir öllu þessu yndislega í umhverfinu.
Hvern adsk... gerir það til þótt maður geti ekki djöflast með tuskur og kústa um allt hús (hefur nú aldrei verið mín sterksta hlið) eða rifið upp arfa og mokað fyrir nýjum blómum. Og ég er viss um að þau eru bara fegin að vera laus við mig úr vinnunni í nokkra daga þessar elskur - Nei, ég lýg því reyndar - veit að þau vilja gjarnan hafa mig. En ég lít bara svo á að ég sé í dekurfríi þar sem mér sé fyrst og fremst ætlaða að liggja í heimsbókmenntunum (Heiða kom með slatta af rauðum ástarsögum - duga þær ekki alveg?)

En nú er mála að linni og maður fari að fjalla um eitthvað skemmtilegra - fyrirgefiði kæru lesendur ég þurfti bara aðeins að pústa.

Við vorum aðeins í sambandi við Gunnar í gær og ferðin hans gengur alveg eftir áætlun. Hann var auðvitað þreyttur eftir langan dag og fannst hálf einmanalegt að hafa engan til að spjalla við en það var gott í honum hljóðið og hann var farinn að skoða sig um í borginni og ætlar að fara í dag til að kaupa lestarmiðann til Frakklands fyrir ferðina á morgun.

Moldvörpurnar mínar eru mættar í garðvinnuna og segjast ætla að klára að helluleggja skotið um helgina. Frábært, kannski verður bara hægt að vígja það með grillveislu annaðkvöld :)
Nú svo er opið hús í leikskólanum í dag frá 11 - 13 og þar ætla ég að vera - Verð hreinlega að vera til taks þegar þessi kríli mín koma svo stolt með gestina sína til að sýna leikskólann og hluta þeirra verka sem þau hafa verið að vinna í vetur.

Sko, enn og aftur er bloggið allra meina bót - maður skrifar sig hreinlega frá þunga og drunga.
Eitt að lokum - Skemmtileg athugasemd frá „Lóunni“ í skilaboðasskjóðuna í gær - Við í öðrum sópran verðum sennilega að fara að syngja meira upp í haus - lyfta tóninum - svo við náum að brjóta á einhverju öðru en hálsbrjóskinu :) - Verst ef við förum að nefbrotna mikið!

Ciao!

Fuglinn floginn

Jæja, þá er elsti fuglinn floginn, tímabundið, úr hreiðrinu til að reyna vængina á eigin spýtur.
Þau eru svo frábær þessir ungu krakkar. Full kjarks og sjálfstrausts. Það var ótrúlegt hvað drengurinn var pollrólegur yfir því að vera að leggja aleinn upp í þetta ferðalag og flakk á milli landa.
Nú verður maður bara að vera svolítið duglegur að blogga svo hann geti fylgst örlítið með gangi mála hér heima þegar hann kemst í netsamband.

Annars er það af mínum heilsufarsmálum að frétta að ég er full bjartsýni og held að ég greini strax ákveðnar batahorfur. Það hefur greinilega úrslitaáhrif að vera ekki í vinnunni. Allar þessar litlu (og stóru) hreyfingar gefa ótrúlega ertingu: Reima skó, rétta hluti og vera með kollinn á sífelldu iði við það að hafa yfirsýn yfir það hvað hver einstaklingur er að gera og eiga samskipti við marga litla einstaklinga í einu sem öll vilja skjóta úrlausn sinna mála.

En það versta er, að söngur virðist fara í mínar fínustu taugar þessa dagana. Það er að segja minn eigin söngur en ekki annarra. Það er auðvitað ótrúlegt að maður skuli verða heltekin sársauka fram í handlegg í hvert sinn sem maður rekur upp nokkra tóna. Ég neita samt að taka þetta sem vísbendingu frá almættinu um það að ég eigi að láta af mínum Léttsveitarsöngferli. Tek sem sagt ekki mark á slíkum fyrirmælum frá almættinu en spurning hvað myndi gerast ef Jóhanna færi að gera athugasemdir - enda hefur hún auðvitað meiri völd í kórstarfinu en almættið sjálft. Held þó að hún hafi ekkert með mína söngverki að gera svo ég sit áfram sem fastast og reyni að hemja mig örlítið.

Jæja, en þá eru moldvörpurnar mættar til starfa í mínum prívat garði og miðlungurinn lagður af stað í samræmt dönskupróf eftir að hafa byrjað daginn á sundspretti í Grafarvogslauginni.
Ég er hins vegar að hugsa um að fara og leggja mig smástund enda var farið á fætur hér fyrir kl. hálf fimm í morgun til að koma ferðalanginum út á völl.
Guð hvað ég hlakka til að heyra frá honum!

Batnandi manni er best að lifa!

Jæja, nú vona ég að hver dagur beri með sér betri líðan.
Ég var hreint afleit á þriðjudaginn, heldur skárri í gær og vaknaði bara svona skrambi góð núna í morgun. Enda hlýtur það að skila sér þegar maður gerir andsk... ekki neitt af viti heilu dagana heldur étur bara vöðva-bólgu-verkjalyf í hvert mál.

Ég nýt þess bara að horfa á „moldvörpurnar“ mína hér út um gluggann (ódýrara en að fara í bíó). En moldvörpurnar eru iðjusöm þrenning sem er að koma grillskotinu mínu í sómasamlegt horf. Maður er náttúrulega bilaður að hlaða á sínum tíma skjólvegg úr múrsteini - af því að það átti svo vel við húsið - og láta svo brjóta hann niður nokkrum árum seinna til að hlaða annan vegg úr annarskonar grjóti. En ég held nú samt að þetta verði sannarlega breyting til batnaðar auk þess sem þau ætla að vinna undibúningsvinnu fyrir notalegt skot fyrir aftan hús líka. Setja niður hólka fyrir uppistöður í skjólvegg og skipta um jarðveg til að þetta sé tilbúið þegar að því kemur að tími og peningar leyfa að það svæði verði líka klárað. Hugsið ykkur þau ætla meira að segja að setja niður hólka fyrir snúrustaurana mína. Þið vitið þessa sem ég hef þráð í þessi níu ár sem ég hef búið hér. Umm - kannski get ég innan næstu níu ára viðrað sængurnar og gardínurnar og dúkana og síðkjólana og svefnpokana og rúmteppin og og... án þess að eiga það á hættu að allt liggi í jörðinni við minnstu vindkviðu.

Og svo er frumburðurinn að leggja í sína reisu í fyrramálið. Eins gott að ég er á „dísunum“ ennþá - finnst hálf stressandi að vita af honum einum á þessu flakki. Fyrst í London í tvær nætur og svo með lest til Parísar og þaðan til Montpellier þar sem hann ætlar að læra frönsku í þrjár vikur. Mikið verð ég glöð þegar hann verður kominn alla leið inn á sína heimavist þar.
Nú svo ætlar hann að ferðast með lest þaðan til Milano og hitta okkur þar þegar við hin förum út - og flakka um með Sveini og strákunum á meðan ég legg mig fram um að heilla Ítalana með mínum fagra söng. - Fæ reyndar stuðning frá 94 öðrum fögrum söngröddum en það er auðvitað ekkert sem maður nefnir opinberlega :)

Jæja, held að ég sé komin með blogg krampa (enda alltaf að leiðrétta það sem ég slæ inn þar sem fingur vinstrihandar eru svo dofnir að þeir ramba sjaldnast á rétta hnappa).
En, svo fer ég til Oddu í dag, í fyrsta ´skipti eftir að niðurstaðan um brjósklos liggur fyrir og vona að nú fari þetta allt að ganga til baka hægt og sígandi.

A presto!

Bömmer í dag

Æ, ég er á hálfgerðum bömmer í dag.
Fékk niðurstöður úr myndatökunni frá því í gær og það er sem sagt brjósklos sem veldur þessum verkjum og vanlíðan í handleggnum. Og þó ég hafi nú hálft í hvoru átt von á þessum úrskurði þá var ég að vona að þetta væru bara einhverjar bólgur sem ráðast mætti á með kjafti og klóm og mýkja upp á tiltölulega stuttum tíma - allavega fyrir Ítalíuferð.
En svona er þetta og þar við situr. Það sem fer kannski mest í taugarnar á mér er að mega búast við því að verða meira og minna óvinnufær næstu vikurnar. Ég hreinlega þoli það ekki að geta ekki sinnt þeim verkum sem fyrir liggja og vera hálfdrættingur í vinnu; Þurfa að biðja aðra um að gera hitt og þetta til að létta mér lífið. :(
En: „Ingibjörg skamm, skamm“. Þvílíkur aumingjagangur að hugsa svona vegna smá krankleika þegar aðrir glíma við langvarandi veikindi, verki og fleira. Auk þess sem ég er umkringd svo ofboðslega umhyggjusömu fólki að það myndi pakka mér inn í bómull ef ég leyfði það. Takk öll elskurnar.
Sem sagt - burt með sorg og sút. Mæti galvösk á kóræfingu á eftir og ef ég get ekki sungið (ótrúlegt að manni skuli verða illt í handleggnum við það að syngja) þá hlusta ég andaktug á söng kórsystra minna og ímynda mér að ég sé á prívat konsert.

Arrivederla!

Meðvitundarleysi

Svei mér þá. Ég hef verið hálf meðvitundarlaus í allan dag. Sofið og sofið og sofið og sofið. Stend hreinlega ekki undir sjálfri mér af máttleysi. Heiða vinkona mín hefur greinilega metið stöðuna rétt þegar hún sagði að markmiðið með lyfjaskamtinum væri að slá mig út úr daglegu amstri. Það er í það minnsta nákvæmlega það sem hefur gerst.
Annars áttum við ómetanlega gott vinkvennakvöld í gær, þar sem við hreiðruðum um okkur hérna tvær upp í sófa og spjölluðum og krufðum lífsins gang ofan í grunninn. Það er alltof sjaldan sem maður á svona stundir með kærum vinkonum.

Annars komu Elísabet og Erna líka í gær, hlaðnar ávöxtum og góðgæti, og maður komst sannarlega í suðræna Ítalíufílingu.
Hugsa sér, nú eru bara 27 dagar í brottför. Garda, Veróna, Feneyjar - maður þarf nú ekki að vera á neinu trippi til að komast í sjöunda himinn við tilhugsunina.

Fantastico!

Er ekki temmilegt að blogga á svona mánaðarfresti? Ég meina það er svo margt sem hefur þennan mánaðar-rythma. Tunglið, tíðir, gluggapóstur og launaumslagið. Er ekki bara ágætt að vera í þeim farvegi líka.

Annars á ég auðvitað ekkert að vera að pikka þetta með puttana svo dofna að þeir rata varla á rétta staði.
En eins og þið sennilega vitið flest, í mínum lesendahópi, þá hef ég verið að glíma við verk og vesen í handleggnum.
Nú er samt loksins kominn skriður á málið þar sem Alma, læknirinn minn, þessi elska er búin að kippa mér tímabundið úr vinnu og gefa mér þvílíkan pillukokteil að ég er í vímu megnið af sólarhringnum auk þess sem ég kemst í segulómun á mánudaginn og til sérfræðings á þriðjudag :) Nú svo er auðvitað alger draumur að vera komin í traustar sjúkraþjálfunarlúkurnar á Oddu sem sannarlega veit hvað hún er að gera. Sem sagt engin ástæða til að kvarta - allt á uppleið.

Annars bætti það ekki úr skák að við hjónin lentum í aftanákeyrslu í gærmorgun. Bíllinn skemmdist töluvert en við sluppum vel enda ég í kraganum, með góðan stuðning af hauspúðanum og nýbúin að taka inn kokteilinn minn og því mjúk og fín. Var samt heldur verri í gær og í morgun en undanfarna daga en ekkert alvarlega held ég.
Ég vorkenndi hins vegar stúlkukindinni sem varð fyrir því að dúndra aftan á okkur og reyndi að vera eins góð við hana og mér framast var unnt. Strauk henni í bak og fyrir (maður er náttúrulega ekkert eðlilegur á svona dópskammti) enda stelpukvölin á leið í stúdentsprófið sitt í ensku og veitti ekki af smá hughreystingu. Hún hefur sennilega verið meira með hugann við prófið en aksturinn, blessunin.

Jæja, en nú eru samræmd próf á döfinni hér á heimilinu og best að fara að einbeita sér að því að styðja „miðlunginn“ í gegnum þau eftir bestu getu.

Yfir og út - í bili að minnsta kosti.